عریضه نویسی به امام زمان (عج) در عصر جمعه

سلام

ایام فاطمیه تسلیت باد عریضه نویسی به خدمت آقا صاحب الزمان یکی از کارهایی است که علما،عرفا و عاشقان به صاحب عصر مینویسند که طریقه و شرایط آن این چنین است:

عباراتی را که در پی می آید را، در کاغذی می نویسی و آن را بر روی قبر یکی از امامان(ع) می افکنی، یا آن را بسته و مهر کن و در میان گل پاکی که ساخته ای قرار ده؛ سپس آن را در جوی آب یا چاهی عمیق یا برکه آبی بینداز که نامه به محضر مقدس امام عصر(ع) خواهد رسید و آن حضرت(ع) خودش عهده دار برآوردن خواسته ات می گردد. کیفیت نوشتن نامه بر اساس مفاتیج الجنان بدین صورت است:

یا ربّ الحسین بحقّ الحسین إشف صدر الحسین بظهور الحجّة

 

در دعاها و مناجات ها، نباید همواره به دنبال سند باشیم، بلکه خود انسان نیز می تواند با استفاده از آموزه های کلّی اسلامی و به شرط رعایت اصول اعتقادی، دعایی را از جانب خود انشاء نماید که به تعبیر امام صادق (ع) چنین دعایی از بافضیلت ترین ادعیه خواهد بود.[۱]

 

با این مقدمه باید گفت: این بخش از دعا، منافاتی با اصول اعتقادی نداشته و خواندن آن ایرادی ندارد، اگرچه عین این عبارت را در روایت معتبری نیافتیم. البته دعاهای دیگری وجود دارند که تقریباً همین مضمون را می رسانند؛ مانند: ۱٫ اللهم رب الحسین، اشف صدر الحسین، اللهم رب الحسین، اطلب بدم الحسین، اللهم رب الحسین، انتقم ممن رضی بقتل الحسین، اللهم رب الحسین، انتقم ممن خالف الحسین، اللهم رب الحسین، انتقم ممن فرح بقتل الحسین [۲]

عبا انداختن ، ثواب نماز را هفتاد برابر می کند

آنچه از نظرات فقهای اسلامی استفاده می شود این است که روایت بخصوصی که بر استحباب پوشیدن عبا برای اقامه نماز دلالت کند در کتابهای حدیثی نداریم. زیرا در روایات اسلامی برای پوشش در هنگام نماز از دو کلمه استفاده شده است یکی (عبا و رداء ) است و دیگری (جبه ) است که هر دو بمعنای پوششی است که در قدیم روی لباس ها می انداختند وبه معنای عبایی که به شکل امروزی باشد نبوده ازاین رو برای اطمینان خاطر حضرت عالی نظر یکی علما را که در این مورد تحقیقی جامعی انجام داده است می آوریم :

نماز جماعتی که امام جماعتش عبا و عمامه مرا کش رفته بود!

 

می‌گویند در جهنم مارهایی هست که اهالی محترم جهنم، از دست آنها به اژدها پناه می‌برند! و حالا من هم دچار چنین وضعیتی شده بودم. آن هم از دست یک جِغِله تُخس وَرپریده که نام باشکوه فریبرز را بر خود یدک می‌کشید. یک نوجوان ۱۵ ساله دراز بی‌نور که به قول معروف به نردبان دزدها می‌ماند. یادش بخیر. در حوزه که بودیم یک طلبه بود که انگار از طرف شیطان مأمور شده بود بیاید و فضای آرام و بی‌تنش آن‌جا را به جنجال بکشاند. او هم اسمش فریبرز بود که به پیشنهاد استادمان شد: ابوالفضل! قربان آقا ابوالفضل(ع) بروم. آن بزرگوار کجا و این ابوالفضل جعلی کجا؟ کاری نبود که نکند. از راه‌انداختن مسابقه گل کوچک تا اذان گفتن در نیمه‌های شب و به راه انداختن نماز جماعت بدون وقت. بعد هم خودش می‌رفت در حجره‌اش تخت می‌خوابید و ما تازه شصت‌مان خبردار می‌شد که هنوز دو ساعتی به اذان صبح مانده است! کاری نماند که نکند. از ریختن مورچه‌های آتشی در عمامه‌مان تا انداختن عقرب و رتیل در سجاده نمازمان. در شیشه گلاب، جوهر می‌ریخت و وسط عزاداری و در خاموشی روی جمعیت می‌پاشید.

اما ابوالفضل جعلی در برابر کارهای این فریبرزخان، یک طفل معصوم و بی‌دست و پا حساب می‌شد. کاری نبود که فریبرز نکند. مورچه جنگ می‌انداخت؛ به پای بچه‌های نماز شب خوان زلم زیمبو می‌بست تا نصفه شب که می‌خواهند بی‌سروصدا از چادر بروند بیرون وضو بگیرند، سر و صدا راه بیفتد؛ پتو را به آستر و دامن پیراهن بچه‌ها می‌دوخت؛ توی نمکدان تاید می‌ریخت و هزار شیطنت دیگر که به عقل جن هم نمی‌رسید. از آن بدتر، مثل کنه به من چسبیده بود. خیر سرمان بنده هم روحانی و پیش‌نماز گردان بودم و دیگران روی ما خیلی حساب می‌کردند. اما مگر فریبرز می‌گذاشت؟

ثواب انگشتری

روزی از امام جعفر صادق(ع)پرسیدند: کدام یک از نگین ها را بر انگشتمان بنشانیم ؟

امام فرمودند:چرا غافلی از عقیق سرخ(یاقوت یا عقیق مثل تصویر) و زرد(شرف الشمس) و سفید(در نجف) که اینها همه کوهند در بهشت.

 

از امام علی(ع) منقول است: که نماز کسی که انگشتر عقیق در دست داشته باشد بر نماز کسی که انگشتر غیر عقیق داشته باشد به چهل درجه قبولتر و بالاتر است.

 

روزی از امام موسی کاظم (ع) پرسیدند: انگشتر را به کدام دست بنشانیم و چرا امیرالمومنین انگشتر  را به دست راست مینشانند:

امام فرمودند: زیرا که ان حضرت پیشوای اصحاب یمین است که در قیامت نامه اعمالشان را به دست راست میدهند -- انگشتر عقیق را به دست راست بنشانید زیرا جبرییل فرمود:هرکس انگشتر در دست راست کند و نیت او از این کار متابعت از امام علی(ع) باشد در قیامت ببینم که متحیر است ، دستش بگیرم و به علی (ع) رسانم.

 

امام علی (ع)فرمودند: هر کس که انگشتری در دست چپ داشته باشد که نام خدا در آن باشد موقع استیجا بدر آورده و به دست دیگر کند سنت است انگشتر عقیق، نقره باشد زیرا طلا برای مرد حرام است و طلا زینت اهل بهشت است بعد از قیامت.

سال نو مبارک

سال حماسه سیاسی،حماسه اقتصادی گرامی باد

 

حضرت امیر المومنین علی (ع) میفرمایند:

 

 

کُلُّ یَومٍ لا یُعصَی اللهُ فیهِ فَهُوَ یَومُ عیدٍ
هر روزی که در آن گناه نشود همان روز ، روز عید است

 

نهج البلاغه ج4 ص100

۹۰ اثر خواندن دعای فرج در قنوت

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۱-فرمایش حضرت ولی عصر(عج) بسیار دعا کنید برای تعجیل فرج که فرج شما در آن است
۲- این دعا سبب زیاد شدن نعمت هاست
۳-اظهار محبت قلبی است
۴- نشانه ی انتظار است
۵- زنده کردن امر ائمه اطهار(ع) است
۶- مایه ناراحتی شیطان لعین است
۷-نجات یافتن از فتنه های آخرالزمان است
۸- اداء قسمتی از حقوق آن حضرت است که اداء حق هر صاحب حقی ؛ واجب ترین امور است
۹- تعظیم خداوند و دین خداوند است
۱۰- حضرت صاحب الزمان (عج) در حق او دعا می کند

آیا استمناء حرام است؟

آیا استمناء حرام است؟

و پاسخ مرجع عالیقدر آیت الله مکارم شیرازی را بخوانید

 

پاسخ آیت الله مکارم شیرازی

گرچه بعضى از «پزشکان بى خبر» و «روان شناسان غیر محقّق» سعى دارند که عمل زشت و شوم «استمنا» را در نظر برخى از جوانان بى ضرر جلوه دهند، امّا نامه هاى فراوانى که از مبتلایان به ما رسیده، و مشاهدات حسّى و خارجى کاملا گواهى مى دهد که این سخن در واقع یک نوع انکار حقایق حسّى و اغفال مسلّم جوانان است.

عاشقان معشوق

گویند کسی به دیدار اویس قرنی رفت. پس از سلام و احوال پرسی، اویس پرسید: برای چه به اینجا آمده ای؟ گفت: آمده ام با تو مأنوس باشم. اویس با تعجب پرسید: مگر کسی، به غیر خدا هم انس می گیرد؟ آیا اویس ها در انس با خدا چه یافته اند که چنین بی قرار و شیدا در پی اویند و نمی توانند دل به دیگران بسپارند و آیا ما را چه شده است که از چنین لذتی محروم گشته ایم و از انس با دیگران بیش از انس با حضرت معبود لذت می بریم؟

;رازی است مرا راز گشایی خواهم
;دردی است به جانم و دوایی خواهم

;گر دوست وفایی نکند بر درویش
;با جان و دلم از او جفایی خواهم

امام خمینی رحمه الله

 

تحت الحنک

سلام

روایاتی که درباره بستن "تحت الحنک" آمده است به چند دسته تقسیم می شود. روایاتی که نتیجه آن استحباب بستن تحت الحنک است، یا در حال نماز یا، در هنگام سفر و یا رفتن در پی برآورده شدن خواسته ای و یا در همه حالات و به صورت مطلق.